Stefan Kardynał Wyszyński


Ludzie mówią: czas to pieniądz, a ja wam mówię: czas to miłość!

 

Wszystkie programy o tyle będa skuteczne, błogosławione i możliwe

do urzeczywistnienia, o ile będą w zgodzie z prawem Bożym.

 

Gdyby przykazanie miłości było zastosowane, można by posłać

do archiwum wszytkie kodeksy, nie wyłączając kodeksu karnego.

 

Nie wystarczy urodzić się człowiekiem, trzeba jeszcze być człowiekim.

Prymas Pierwszego Tysiąclecia, który przeprowadził Kościół polski, jak Mojżesz, przez Morze Czerwonego Potopu i był polskim Janem Chrzcicielem dla Papieża Tysiąclecia Jana Pawła II, prowadzi nas, po swoich śladach, przez trzecie tysiąclecie w służbie Bogu, Kościołowi i naszej umiłowanej Ojczyźnie!

 

Prymas z proroczą przenikliwością przewidział naszą przewrotność i zatwardziałość serc. Przewidział klęskę polskiego zwycięstwa. 2 lutego 1981 roku mówił w katedrze gnieźnieńskiej: „Każdy musi zacząć od siebie, abyśmy się prawdziwie odmienili. A wtedy, gdy wszyscy będziemy się odradzać, i politycy będą musieli się odmienić, czy będą chcieli, czy nie. Jeżeli człowiek się nie odmieni, to najbardziej bogate państwo nie ostoi się, będzie rozkradane i zginie. Cóż bowiem z tego – powiem może trywialnie – że krążąca butelka spirytusu przejdzie z rąk jednych pijaków do rąk innych pijaków! Powiem jeszcze bardziej drastycznie: że klucz od kasy państwowej przejdzie z rąk jednych złodziei w ręce drugich złodziei?!” Na naszych oczach spełniło się po wielokroć to gorzkie proroctwo Prymasa Tysiąclecia. Dziś, o wiele bardziej niż przed festiwalem „Solidarności” i przed cudem drugiej Niepodległości, wiemy, że „nie o to idzie, żeby wszyscy złodzieje mieli dostęp do kasy i wszyscy pijacy do wódki, tylko żeby sumienie wszystkich się obudziło, żebyśmy zrozumieli naszą odpowiedzialność za Naród”. Ale czy dziś lepiej niż przed trzydziestu laty pamiętamy, że „ludzie ze starymi nałogami nie odnowią Ojczyzny”?

 

http://e-civitas.pl/o-nowych-ludzi-plemie-prymas-tysiaclecia-o-budowaniu-civitas-christiana/

 

 

 

 

ABC Społecznej Krucjaty Miłości

Kardynał Stefan Wyszyński

 

1.Szanuj każdego człowieka, bo Chrystus w nim żyje. Bądź wrażliwy na drugiego człowieka, twojego brata(siostrę).

 

2.Myśl dobrze o wszystkich - nie myśl źle o nikim. Staraj się nawet w najgorszym znaleźć coś dobrego.

 

3.Mów zawsze życzliwie o drugich - nie mów źle o bliźnich. Napraw krzywdę wyrządzoną słowem. Nie czyń rozdźwięku między ludźmi.

 

4.Rozmawiaj z każdym językiem miłości. Nie podnoś głosu. Nie przeklinaj. Nie rób przykrości. Nie wyciskaj tez. Uspokajaj i okazuj dobroć.

 

5.Przebaczaj wszystko, wszystkim. Nie chowaj w sercu urazy. Zawsze pierwszy wyciągnij rękę do zgody.

 

6.Działaj zawsze na korzyść bliźniego. Czyń dobrze każdemu, jakbyś pragnął, aby tobie tak czyniono. Nie myśl o tym, co tobie jest kto winien, ale co Ty jesteś winien innym.

 

7.Czynnie współczuj w cierpieniu. Chętnie spiesz z pociechą, radą, pomocą, sercem.

 

8.Pracuj rzetelnie, bo z owoców twej pracy korzystają inni, jak Ty korzystasz z pracy drugich.

 

9.Włącz się w społeczną pomoc bliźnim. Otwórz się ku ubogim i chorym. Użyczaj ze swego. Staraj się dostrzec potrzebujących wokół siebie.

 

10.Módl się za wszystkich, nawet za nieprzyjaciół.

 

 

 

PATRIOTYZM PRYMASA WYSZYŃSKIEGO - REFERAT


28 maja 2015r. minęła 34 rocznica śmierci wielkiego Polaka

Sługi Bożego Stefana Kardynała Wyszyńskiego.
Był wielkim Polakiem, kapłanem, człowiekiem niezwykłej wiary którego życie i
działalność wpisały się na trwałe do historii naszego narodu. Jego nauka, myśl
społeczna i patriotyzm pozostają aktualne i mają szczególne znaczenie dla
odradzającej się Rzeczypospolitej.

czytaj dalej...

 

 

 

 

Stefan Kardynał Wyszyński

Słowo na Boże Narodzenie

 

Z jaką troskliwością w tej betlejemskiej kolebie układał Bóg swojego Syna. Otoczył Go najlepszymi sercami ludzkimi. Posadził przy żłóbku Dziecięcia betlejemskiego Matkę-Dziewicę, a obok Niej świętego opiekuna Józefa-Pracownika, zwołał aniołów i lud pasterski, za gwiazdą przewodnią – sprowadził mędrców świata. Wszyscy podziwiamy, jak Bóg jest ojcowski, rodzinny, jak bardzo liczy się z nami, jak mądrze zespala swoje wielkie plany z ludzkimi tęsknotami. Właśnie dlatego Boże Narodzenie jest wybitnie rodzinną uroczystością. Boża rodzina jest wzorem dla rodziny ludzkiej, rodzi i umacnia nowe obyczaje, wskazuje, jak każda ludzka rodzina może być Bogiem silna i radosna. Toteż i moje serce pasterskie zwraca się dziś do Was, Rodziny Katolickie, włącza się w waszą radość rodzinną, wyciąga ku Wam życzliwą dłoń z opłatkiem świętym i wypowiada braterskie życzenia świąteczne. Rodzice, doznajcie radości i pokoju ogniska domowego! Dziatwo i Młodzieży, odczuj wielką miłość twoich rodziców, i bądź ich radością i pociechą. Wszyscy Samotnicy, rozradujcie się wspomnieniami waszych lat dziecięcych w domu rodzicielskim. Dziękujmy Bogu w śpiewie kolęd za dar Rodziny Bożej i ludzkiej. Wszyscy umacniajcie w sobie uczucia miłości rodzinnej, poszanowania pokoju domowego, braterską wolę otoczenia rodzin troskliwą opieką i pomocą. Pamiętajcie, że w rodzinie domowej rodzą się i pielęgnują najzdrowsze uczucia miłości dla „rodziny rodzin”, dla Matki-Ojczyzny, która jest też stowarzyszeniem serc miłujących się społecznie. W pielęgnowaniu tych ludzkich uczuć rodzinnych i ojczystych pomaga Wam ojcowski Kościół święty, ta troskliwa Matka wszelkich szlachetnych uczuć jednoczących rodzinę ludów Bożych. Najmilsze Dzieci Boże, obdzielajcie umysły i serca wasze – w czasie świąt – tymi myślami i uczuciami, pełni radości z Narodzenia Pana. Patrzę z ojcowskim oddaniem na waszą radość rodzinną i całym sercem Wam błogosławię".  

† Stefan Kardynał Wyszyński - Prymas Polski

Gniezno – Warszawa, Boże Narodzenie 1961 RP
 

 

 * * *

 

 

* * *

 

"W Stoczku na Warmii zrozumiałem znaczenie Matki Najświętszej w Kościele polskim, jako siły jednoczącej, siły, w imię której można poruszyć Polaków i zmobilizować ich do każdej wielkiej i słusznej sprawy. Wtedy to oddałem się Matce Najświętszej w Jej macierzyńską niewolę..., później zacząłem głosić ideę niewolnictwa Maryi w Polsce".

 

* * *

 

 

Paragraf w sercu

 

ks. dr Jerzy Jastrzębski

 

Kardynał Stefan Wyszyński o miłości i sprawiedliwości społecznej

 

http://kardynal-wyszynski.pl/

 

Drogi Czytelniku!

Kardynał Stefan Wyszyński to bardzo ciekawa postać. Jego posługa przypadła na trudne lata po zakończeniu drugiej wojny światowej, kiedy Polską rządziły władze kontrolowane przez Kreml. W takich niesprzyjających okolicznościach kardynał Wyszyński występował w obronie tych, którzy sami nie mogli się bronić i mówił w imieniu osób, które musiały milczeć. W niniejszej książce ukazano, że Prymas Tysiąclecia nie podburzał w ten sposób do rewolty, lecz przypominał o zasadach, które powinny obowiązywać w każdej prawidłowo funkcjonującej wspólnocie. Do najważniejszych z nich należą miłość i sprawiedliwość społeczna, bez których nie może istnieć żadna normalna rodzina, a tym bardziej demokratyczne państwo.

                                                                                                                              ks. dr Jerzy Jastrzębski

 

 

 

 

Modlitwa o Beatyfikację

Stefana Kardynała Wyszyńskiego Prymasa Tysiąclecia

 

Boże w Trójcy Świętej Jedyny, Ty w swojej niewypowiedzianej dobroci powołujesz ciągle nowych, apostołów, aby przybliżali światu Twoją Miłość. Bądź uwielbiony za to, że dałeś nam opatrznościowego Pasterza Stefana Kardynała Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia. Boże, Źródło wszelkiej świętości, spraw prosimy Cię, aby Kościół zaliczył go do grona swoich świętych. Wejrzyj na jego heroiczną wiarę, całkowite oddanie się Tobie, na jego męstwo wobec przeciwności i prześladowań, które znosił dla imienia Twego. Pomnij, jak bardzo miłował Kościół Twojego Syna, jak wiernie kochał Ojczyznę i każdego człowieka, broniąc jego godności i praw, przebaczając wrogom, zło dobrem zwyciężając. Otocz chwałą wiernego Sługę Twojego Stefana Kardynała, który wszystko postawił na Maryję i Jej zawierzył bez granic, u Niej szukając pomocy w obronie wiary Chrystusowej i wolności Narodu. Ojcze nieskończenie dobry, uczyń go orędownikiem naszych spraw przed Tobą. Amen.

Pokornie Cię błagam, Boże, udziel mi za wstawiennictwem Stefana Kardynała Wyszyńskiego tej łaski, o którą Cię teraz szczególnie proszę...

 

 

 

Testement Stefana Kardynała Wyszyńskiego. (28 maja - rocznica śmierci)

Obdarowany łaską żywej wiary, nigdy nie ulegałem wątpliwościom, nigdy nie podnosiłem głosu przeciwko Kościołowi, Ojcu Świętemu i Biskupom. (...) Źródłem mojego spokoju wewnętrznego w walce z mocami ciemności była zawsze gorąca miłość i uległość wobec Matki Chrystusowej, Pani Jasnogórskiej, której uważam się za niewolnika miłości. (...) Kościołowi w Polsce służyłem według najlepszego mojego zrozumienia Jego sytuacji i potrzeb. Chciałem obronić Kościół przed zaprogramowaną ateizacją i przed "fałszywymi braćmi", którzy na własną rękę uprawiali nieuczciwą politykę kościelną w dziedzinie państwowej, przed nienawiścią społeczną doktrynalnie zachwalaną, przed rozwiązłością, której odgórnie patronowano. Uważam sobie za łaskę, że mogłem z pomocą Episkopatu Polski - przygotować Naród przez Wielką Nowennę, Śluby Jasnogórskie, Akt Oddania Narodu Bogurodzicy w macierzysta niewolę Miłości i Społeczną Krucjatę Miłości - na nowe Milenium. Gorąco pragnę, by Naród Polski pozostał wierny tym zobowiązaniom.  W stosunku do mojej Ojczyzny zachowuję pełną cześć i miłość. Uważałem sobie za obowiązek bronić jej kultury chrześcijańskiej przed złudzeniami internacjonalizmu, jej zdrowia moralnego i całości granic, na ile to leżało w mojej mocy. Przekonany o doniosłości przemian społecznych służyłem bezinteresownie przez wiele lat warstwom robotniczym, zwłaszcza przez pracę kulturowo - oświatową, w duchu społecznych encyklik Papieży. Uważam, że pomimo przemian ustrojowo - politycznych dzieło to nie zostało jeszcze dokonane. Po przezwyciężenie niewoli kapitalistycznej warstwy robotnicze znalazły się w niewoli totalnokolektywistycznej i grozi im - jak całej ludzkości - niewola technokracji. Ufam jednak, że zdrowy duch osobowości ludzkiej zwycięży w tej walce o godność o wolność człowieczeństwa. (...) Uważam sobie za łaskę, że mogłem dać świadectwo Prawdzie jako więzień polityczny przez trzyletnie więzienie, i że uchroniłem się przed nienawiścią do moich Rodaków sprawujących władzę w Państwie. Świadom wyrządzonych mi krzywd przebaczam im z serca wszystkie oszczerstwa, którymi mnie zaszczycili. (...)  Korząc się u stóp Świętej Bożej Wspomożycielki mojej, Bogurodzicy, Dziewicy, Pani Jasnogórskiej, której służyłem jako Niewolnik oddany Jej w więzieniu w Stoczku Warmińskim, dnia 8 grudnia 1953 roku, najpokorniej proszę, Ucieczkę Grzeszników, aby była mi Orędowniczką przed Tronem Trójcy Świętej. Amen. Alleluja  - Jasna Góra, 15 VIII 1969 roku. (wybrane fragmenty).

 

 

 

Proces beatyfikacyjny Kardynała Stefana Wyszyńskiego trwa.

W związku z trwającym procesem beatyfikacyjnym Sługi Bożego Kard. Stefana Wyszyńskiego, stoczkowskie Sanktuarium i pomieszczenia więzienne Prymasa Tysiąclecia nawiedził Postulator generalny w procesie – ks. Zbigniew Suchecki OFM conv. z Rzymu. Do Stoczka przybył 23 lutego w towarzystwie ks. biskupa Jacka Jezierskiego. Poruszony niezwykłym miejscem i historią uwięzienia Sługi Bożego, stwierdził, że im bardziej zapoznaje się z postacią Prymasa, tym głębsze ma przekonanie o Jego świętości. Ks. Suchecki wyraził też nadzieję (wiele faktów na to wskazuje) na rychłe zakończenie procesu beatyfikacyjnego.             http://www.stoczek.pl

 

Etap diecezjalny dotyczący cudu za wstawiennictwem Prymasa Tysiąclecia zakończył się w maju 2013r. w szczecińskiej bazylice św. Jana Chrzciciela. Uroczystej liturgii przewodniczył arcybiskup Andrzej Dzięga, metropolita szczecińsko-kamieński, homilię głosił biskup pomocniczy warszawski Tadeusz Pikus. Przed mszą podpisano dokumenty dotyczące cudownego uzdrowienia za przyczyną Prymasa Tysiąclecia. W toku całego postępowania zebrano ich około 300 – są wśród nich zeznania świadków oraz dokumentacja medyczna uzdrowionej kobiety. Materiały przygotowane są po polsku oraz włosku.

Proces beatyfikacyjny Prymasa Tysiąclecia rozpoczął się w Warszawie 29 maja 1989 roku z inicjatywy Jana Pawła II. Prace zakończono w lutym 2001 roku. Wszystkie akta wysłano do Watykanu, a Kongregacja ds. Kanonizacyjnych wydała dekret o jego ważności. Sprawa utknęła jednak w miejscu, bo do beatyfikacji konieczne jest cudowne uzdrowienie. Zakończony właśnie w Szczecinie etap dotyczył właśnie uzdrowienia. Rozpoczął się on w marcu ub. roku. Eksperci badali przypadek 42-letniej dziś kobiety, która w wieku 19 lat zachorowała na raka tarczycy. W lutym 1988 roku kobiecie wycięto w Szczecinie zmiany nowotworowe, ale jej stan pogarszał się. Rok później trafiła ona do Instytutu Onkologii w Gliwicach, gdzie leczono ją jodem radioaktywnym. Okazało się jednak, że kobieta ma w gardle 5-centymetrowy guz , który zagrażał jej życiu. W marcu 1989 r. po modlitwach za wstawiennictwem kardynała Wyszyńskiego choroba się cofnęła. Nie było reemisji nowotworu. Dziś kobieta jest zdrowa.

Teraz dokumentacja tego cudu trafi do Watykanu, gdzie zajmie się nią Kongregacja ds. Kanonizacyjnych. Zanim jednak zostanie ogłoszony dekret o heroiczności cnót kardynała Wyszyńskiego do Rzymu musi trafić także tzw. positio. Prace nad jego opracowaniem kończą się w Warszawie. Aby Prymas Tysiąclecia został ogłoszony błogosławionym cud musi zatwierdzić jeszcze specjalna watykańska komisja lekarska. Prace mogą potrwać dwa, trzy lata. To oznacza, że kardynał Wyszyński mógłby zostać beatyfikowany w 2016 roku. Minie wówczas 115 lat od urodzenia kardynała (3 sierpnia) oraz 35 lat od jego śmierci (28 maja). Kościół w Polsce będzie wówczas obchodził także 60. rocznicę Ślubów Jasnogórskich i 1050. rocznicę chrztu Polski.

 

 

 

Instytut Prymasa Wyszyńskiego do 2005 roku nosił nazwę

Instytut Świecki Pomocnic Maryi Jasnogórskiej, Matki Kościoła;

początkowo był nazywany Ósemką.

 

http://www.instytut-wyszynskiego.pl/

http://wyszynskiprymas.pl/

http://www.nonpossumus.pl/

 

 

 

Zaproszenie

Każdego 28 dnia miesiąca o godzinie 19.00. zapraszamy do Archikatedry Warszawskiej św. Jana Chrzciciela na Starym Mieście, na Mszę św. o beatyfikację Sługi Bożego Stefana Kardynała Wyszyńskiego.

 

 

Kalendarium życia Stefana Wyszyńskiego

 

3 sierpnia 1901 – We wsi Zuzela nad Bugiem, w rodzinie organisty Stanisława Wyszyńskiego i jego żony Julianny z Karpiów urodził się syn Stefan.

5 sierpnia W kościele parafialnym św. Mikołaja w Zuzeli z rąk księdza kanonika Antoniego Lipowskiego, proboszcza parafii, otrzymuje sakrament chrztu.

 

25 września 1920 - Rozpoczyna naukę w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku.

 

3 sierpnia 1924 – Stefan Wyszyński został wyświęcony na kapłana przez ks. bpa Wojciecha Owczarka w kaplicy Matki Bożej w bazylice katedralnej we Włocławku.

5 sierpnia 1924 – Odprawił prymicyjną Mszę św. przed cudownym obrazem Matki Bożej Jasnogórskiej.

 

Czerwiec 1942 – 1 sierpnia 1944 – Był kapelanem Zakładu dla Niewidomych w Laskach, jednocześnie prowadził działalność duszpaterską i konspiracyjną w Warszawie.

1 sierpnia – 2 października 1944 – Pod pseudoniem „Radwan II” pełnił funkcję kapelana Armii Krajowej na „Żoliborzu” oraz kapelana szpitala powstańczego w Laskach.

 

15 sierpnia 1945 – Otrzymał nominację na kanonika kapituły katedralnej we Włocławku.

4 marca 1946 – Ojciec Święty Pius XII mianował ks. Stefana Wyszyńskiego biskupem lubelskim.

12 maja 1946 – Z rąk Prymasa Polski ks. kard. Augusta Hlonda otrzymał na Jasnej Górze sakrę biskupią, przyjmując zawołanie „Soli Deo” (Samemu Bogu). Ingres do katedry lubelskiej odbył 26 maja.

 

 12 listopada 1948 – Po śmierci Prymasa Polski ks. kard. Augusta Hlonda, Ojciec Święty Pius XII mianował ks. bpa Wyszyńskiego arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i warszawskim, czyli Prymasem Polski. Ingres do katedry gnieźnieńskiej odbył 2 lutego 1949, a 6 lutego do katedry warszawskiej.

14 kwietnia 1950 – Pragnąc ratować Kościół w Polsce – idąc na ustępstwa – podpisał ugodowe porozumienie pomiędzy Episkopatem a komunistycznym rządem, który jednak złamał jego postanowienia (m.in. aresztowanie ks. bpa kieleckiego Czesława Kaczmarka, represje wobec duchownych, likwidacja nauki religii, usunięcie administratorów katolickich, wymuszenie w ich miejsce uległych komunistom).

 

3 lutego 1951 – Spotkanie Prymasa Polski z komunistycznym prezydentem Bolesławem Bierutem; kolejne 12 maja po powrocie z Rzymu.

 

2 kwietnia 1951 – Prymas po raz pierwszy wyjechał do Rzymu z wizytą „ad limina apostolorum”, dwukrotnie rozmawiał z Ojcem Świętym Piusem XII na temat sytuacji polskiego Kościoła pod komunistycznymi rządami i uzyskał zrozumienie dla jego postępowania. W darze przekazał Piusowi XII: garść ziemi polskiej, w którą wsiąkła krew dzieci podczas Powstania Warszawskiego, różaniec z chleba otrzymany od uwolnionych więźniów oraz ryngraf Matki Bożej.

 

29 listopada 1952 – W Rzymie ogłoszono publicznie, iż Ojciec Święty Pius XII wyniósł Prymasa Polski do godności kardynalskiej.

 

12 stycznia 1953 – Na konsystorzu w Rzymie Pius XII mianował go kardynałem, ale komunistyczne władze odmówiły paszportu ks. kard. Wyszyńskiemu. W Polsce nasiliła się fala represji wobec Kościoła. Kolejne rozmowy Prymasa z przedstawicielami reżimu nie przyniosły ich złagodzenia, a władze wydały dekret (9 II 1953) o obsadzaniu stanowisk duchownych, który uderzył w jurysdykcję Kościoła.

 

8 maja 1953 – W imieniu Episkopatu Polski zebranego na konferencji w Krakowie kard. Wyszyński wystosował memoriał do komunistycznych władz, wyliczając w nim krzywdy doznane przez Kościół i informując, że nie może pójść na dalsze ustępstwa „Non possumus” (nie możemy)… „Rzeczy Bożych na ołtarzach cesarza składać nie wolno”.

 

25/26 września 1953 – Nocą funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa aresztowali Prymasa Polski ks. kard. Wyszyńskiego, wywożąc go do Rywałdu.

 

12 października 1953 – Został przewieziony do Stoczka koło Lidzbarka Warmińskiego.

 

8 grudnia 1953 – Prymas Polski dokonał Aktu osobistego oddania się Matce Najświętszej.

 

6 października 1954 – Przewieziono Prymasa do trzeciego miejsca uwięzienia, w Prudniku Śląskim.

 

7 sierpnia 1955 – Odrzucił propozycję reżimu zamieszkania w klasztorze, w zamian za zrzeczenie się wszystkich funkcji kościelnych.

 

27 października 1955 – Prymasa osadzono w Komańczy.

 

16 maja 1956 – Ksiądz Prymas napisał tekst Ślubów Jasnogórskich, będących programem moralnego przygotowania narodu do Milenium Chrztu Polski. Trzy miesiące później przygotował koncepcję Wielkiej Nowenny Tysiąclecia.

 

 

26 sierpnia 1956 – Z udziałem milionowej rzeszy wiernych na Jasnej Górze odbyły się Jasnogórskie Śluby Narodu. Nieobecnego, uwięzionego Prymasa symbolizował pusty tron z bukietem białych lilii.

 

 

28 października 1956 – Po trzyletnim uwięzieniu Prymas Polski został zwolniony i powrócił do Warszawy, obejmując wszystkie swe funkcje. Wcześniej wymógł na władzach przywrócenie praw Kościoła i naprawienie wyrządzonych krzywd.

 

 3 maja 1957 – Zainaugurował Wielką Nowennę – dziewięcioletni czas przygotowania Narodu Polskiego do obchodów Milenium Chrześcijaństwa. Był to czas ponownych, coraz większych, szykan wobec polskiego Kościoła ze strony komunistów, których apogeum stanowiły uroczystości milenijne w 1966 roku.

 

6 maja 1957 – Wyjechał do Rzymu, gdzie podczas ponadmiesięcznego pobytu Ojciec Święty Pius XII wręczył mu kapelusz kardynalski.

 

21 listopada 1964 – Ojciec Święty Paweł VI ogłosił – podczas Soboru Watykańskiego II – Maryję Matką Kościoła, na prośbę Prymasa Polski i biskupów polskich biorących udział w obradach Soboru (1962–1965).

 

18 stycznia 1965 – Polscy biskupi wystosowali list do biskupów niemieckich „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie”, co wzmogło ataki na Kościół.

 

30 maja 1965 – Prymas nie wziął udziału w „wyborach” do Sejmu PRL, w proteście m.in. przeciw polityce komunistów wobec nominacji kościelnych, budownictwa sakralnego, powoływaniu kleryków do wojska.

 

3 maja 1966 – W atmosferze propagandowej nagonki na polski Kościół i szykan komunistów (m.in. nie wpuszczenie do Polski Ojca Świętego Pawła VI) odbyły się centralne uroczystości milenijne na Jasnej Górze, gdzie Prymas wraz z Episkopatem dokonał „Aktu całkowitego Oddania Polski w niewolę Matce Chrystusowej za wolność Kościoła w Ojczyźnie i w świecie”. Komuniści „aresztowali” peregrynujący po Polsce obraz Matki Bożej Częstochowskiej, który do 1972 roku zastąpiły puste ramy.

 

5 września 1971 – Wraz z Episkopatem Polski dokonał na Jasnej Górze „Aktu oddania Maryi, Matce Kościoła, całej rodziny ludzkiej”.

 

22 marca 1973 – List Episkopatu do Sejmu PRL w obronie prawa rodziców do wychowania dzieci, w związku z planowanym nowym „socjalistycznym” systemem oświatowym państwa i planami powołania na wzór sowiecki, tzw. „dziesięciolatki”.

 

13, 20 i 27 stycznia 1974 – W warszawskim kościele pw. Świętego Krzyża, Prymas wygłosił pierwszy cykl kazań poświęconych tematyce społecznej. Domagał się w nich poszanowania deptanych i odebranych przez komunistów, a należnych Narodowi polskiemu praw. Mówił za społeczeństwo, pozbawione nie tylko swej reprezentacji, ale i możliwości swobodnego wyrażania swych żądań. Kazania były kontynuowane w styczniu 1975 i 1976 roku.

 

1976 – Ogłosił program przygotowań Narodu do jubileuszu 600-lecia Jasnej Góry – „Sześć lat wdzięczności za sześć wieków obecności” – przypadającego w 1982 roku.

 

26 sierpnia 1978 – Uczestniczył w konklawe, które wybrało Ojca Świętego Jana Pawła I.

 

16 października 1978 – Wziął udział w konklawe, które wybrało na Stolicę Piotrową ks. kard. Karola Wojtyłę, a następnie uczestniczył w uroczystościach inauguracji pontyfikatu (22 X). Do historii przeszła scena, gdy Jan Paweł II podniósł i objął składającego mu hołd Prymasa Wyszyńskiego, całując jego prymasowski pierścień.

 

26 sierpnia 1980 – Kazanie na Jasnej Górze, w którym, podczas fali strajków, wezwał do „dojrzałości narodowej i obywatelskiej” oraz skrytykował „propagowaną ateizację, która podrywała więź i siłę kulturalną milenijnego Narodu”. Tego dnia Rada Główna Episkopatu pod przewodnictwem Prymasa Polski uchwaliła Komunikat informujący, iż warunkiem pokoju społecznego jest poszanowanie niezbywalnych praw Narodu, a wśród nich prawa do zrzeszania się w związkach zawodowych.

 

1980–1981 – Wspierał moralnie i duchowo wolnościowe aspiracje wyrażone w powstałym ruchu „Solidarności”, angażując się m.in. w zmagania na rzecz legalizacji niezależnej reprezentacji polskiej wsi – NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność”, co nastąpiło tuż przed jego śmiercią (28 V).

 

15 kwietnia 1981 – Ogłoszono komunikat sekretariatu Prymasa Polski o jego chorobie i wezwano do modlitw w Jego intencji.

 

3 maja 1981 – Chory Prymas w uroczystość NMP Królowej Polski udzielił wiernym arcypasterskiego błogosławieństwa z domu arcybiskupów warszawskich.

 

13 maja 1981 – Wiadomość o zamachu na Ojca Świętego Jana Pawła II dotarła do śmiertelnie chorego Prymasa.

 

16 maja 1981 – Przyjął sakrament chorych. „Wszystko zawierzyłem Matce Najświętszej… Jestem całkowicie uległy woli Ojca. Was przepraszam za nieudolność mej służby. Moja droga była zawsze drogą Wielkiego Piątku na przestrzeni trzydziestu pięciu lat służby w biskupstwie. Jestem za nią Bogu bardzo wdzięczny”.

 

22 maja 1981 – Wygłosił ostatnie przemówienie do Rady Głównej Episkopatu Polski.

 

25 maja 1981 – Prymas Polski odbył ostatnią rozmowę telefoniczną z Ojcem Świętym Janem Pawłem II.

 

28 maja 1981 o godz. 4.40 – Prymas Polski ks. kard. Stefan Wyszyński zmarł w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.

 

31 maja 1981 – W Warszawie odbył się uroczysty pogrzeb Prymasa. Koncelebrze przewodniczył sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej ks. kardynał Agostino Casaroli.

 

29 maja 1989 – Rozpoczął się proces beatyfikacyjny Sługi Bożego ks. kard. Stefana Wyszyńskiego.